Anderhalve week geleden kwamen wij terug uit de VS. Het was, zoveel is al wel duidelijk, een 'life changer' voor ons. Dat klinkt vooral heel dramatisch, dat is dan maar zo. Het is in dit geval een positieve draai. Misschien nog niet eens door de tastbare resultaten, waarover zo meer. Wel door de hoop die er bij ons weer is ingeslopen, nadat deze de afgelopen jaren vakkundig was getemperd in Nederland. Hoop, omdat er dus wel degelijk verandering en zelfs verbetering mogelijk is in de status van De Vrouw. Niet door vooral 'zo rustig mogelijk' te doen, maar door vol gas aan te sturen op overbelasting en zo grenzen te verleggen. Twee totaal tegengestelde behandelingen, de eerste is Nederlands, de tweede Amerikaans. Hoop, omdat er vanaf de eerste dagen al voelbare effecten optraden. Zo stond ze op woensdag ineens onderaan een trap. Zonder daar bewust over nagedacht te hebben. Dat was al enkele jaren onmogelijk. Traplopen is een bezigheid die focus en concentratie vereist. Al...
Vandeweek zat ik met een nieuwe (ING-collega even over voetballen te kletsen en kwamen we vrij natuurlijk uit op het onderwerp 'lelijkste shirts ooit'. Een korte zoektocht op internet leverde direct een verzameling afzichtelijke gedrochten op en vooral ook veel bewuste herinneringen aan de specifieke shirts en de spelers die er daadwerkelijk in hebben moeten rondsjouwen. Een volstrekt arbitraire top-x mag natuurlijk niet ontbreken. Al zal het de lezer uiteraard niet verbazen dat er geen shirt in deze top-x voorkomt waarin Diego Maradona heeft gevoetbald. Objectiviteit is tenslotte voor mietjes...;). Of toch, eentje... Ik was 'm eigenlijk al vergeten, maar FC Barcelona speelde in 1997 echt in dit shirt: Foeilelijk natuurlijk, en een regelrechte schande voor de spelers die er in hebben moeten rondlopen. DenkHristo Stoichkov, Rivaldo, (huidig trainer) Josep Guardiola en Ivan de la Pena. Trainer Louis van Gaal werd zelden in een wedstrijdshirt gezien, nu weten we waaro...
Het midden zit erop, het einde is in zicht, maar de piek moet nog komen. Morgen gaan we naar Bedoin, waar we in allerlei varianten de Mont Ventoux gaan beklimmen. Die dag stond oorspronkelijk op maandag gepland, maar het weer was op de top van die berg nog veel slechter en kouder dan hier bij ons. Woensdag en donderdag klaart het op, dus hebben we zelf het schema overhoop gegooid. Ja, het schema, want we werken hier natuurlijk wel volgens een weldoordacht plan. Meerdere zelfs, die we diplomatiek en kundig tot een weten te smeden. Ook is wel duidelijk dat je triatleten hebt, en echte die-hards. Ik ben een triatleet. Ik doe veel, geniet ervan, maar merk in zo'n drukke week ook dat ik er geen enkele moeite mee heb hier en daar een hoekje af te snijden. In mijn beleving ga ik deze week per definitie verschrikkelijk veel trainen en het verschil tussen 22 en 27 uur gaat mij in Zürich geen tijd kosten. Denk ik....;). Daarnaast ben ik vooral voorzichtig met mijn oude lijf. Zo loop ik ...
Reacties
Leuke blog trouwens! Ik kom zeker nog eens langs!