Posts

Rennen, tennissen, een beugel en een verjaardag op Prison Island

Afbeelding
Als een fors percentage van je trouwe fans zich gaan roeren omdat er te weinig blogs verschijnen, dan moet er actie worden ondernomen. Dus: actie.

Eerst even bijpraten. Want als de blogfrequentie terugvalt naar eens per maand, is er wel meer te vertellen (voordeel of nadeel?)

Zoals de beugel van dochterlief. Ze is prachtig, maar de heren en dames tanddeskundigen hadden nog wel wat feedback. Die is omgezet in een behandelplan dat zomaar de rest van haar pubertijd in beslag kan nemen. Stap 1 is 'de blokbeugel'. Senna, bescheiden, onzeker, maar gek op podia, koos voor de fluorescerend gele variant. Staat je goed schoonheid!!
De beugel moet een uurtje of 16 per dag in. Dat betekent naast zo'n 10 uur slaaptijd, nog zo'n 6 wakkere uren. Eten, drinken, sporten en buitenspelen moet zonder, wat betekent dat die 6 uur nog best een uitdaging zijn. Vooral tijdens schooltijd loopt ons juweel met haar gele unit rond, de tijd dat je gepest werd met een beugel ligt definitief achter …

En voor je het weet is het maart

Afbeelding
Niet dat er weinig gebeurd is. Niks zelfs...;). Nee hoor, er is weer van alles aan de hand, maar het was blijkbaar iets te druk voor een update. Of ik had er gewoon geen zin in. Anyway, ik zal een poging doen twee maanden samen te vatten.

Werk
Verlengd. Altijd lekker! Mijn eerste vijf maanden liepen half februari af en RVO wilde graag door. Ik ook, maar voor het zover was, had ook Buitenlandse Zakeneen heel mooi klusje, dat doorliep tot eind 2018... Op de dag dat RVO doorkwam, werd ik door BZ afgewezen. Zoals wel vaker, valt alles dan lekker samen.

De verlenging is voor slechts drie maanden. Dus medio mei is het weer klaar. Alleen in uitzonderlijke gevallen wordt er afgeweken van het standaard beleid om freelancers vijf maanden in te huren en daarna optioneel met drie maanden te verlengen. Ik hoop op bijzondere omstandigheden. a) Omdat ik het hier erg goed naar mijn zin heb (werk, locatie, collega's) en b) omdat er gewoon te weinig mankracht is en ik hard nodig ben.

Vrouw
Die doet h…

Geluk dwing je af. Soms

Afbeelding
De kerstvakantie zit erop. Maandag 8 januari, de wereld schuift weer aan bij het buffet dat dagelijkse beslommeringen biedt. Werk, scholen, ritmes en gewoontes, ze zijn er weer en gaan komende weken ons leven weer domineren. En dat is prima, velen (waaronder ik) leidden tenslotte een best leventje.

Het is ook het begin van 2018. Een nieuw jaar, vol nieuwe hoogte- en dieptepunten. Op de een verheug ik mij nadrukkelijk meer dan op de ander. Maar we zullen zien. Benieuwd en nieuwsgierig ben ik in beide gevallen. Omdat je gelukservaring natuurlijk ook een goed stuk 'mindset' is, zijn wij het jaar in ieder geval vast goed begonnen. Wij hebben drie dagen heerlijk uit mogen waaien op Texel. Rowdy een huis voor zichzelf en tijd om zijn nieuwe liefde uit te zwaaien (paar maanden stage), de kids een uitstapje in wat verder een erg relaxte (saaie) vakantie was en De Vrouw een kans om weer eens de deur uit te zijn én te bezien of dit type uitstapje iets is wat ze goed verteert met haar ho…

Tot zover 2017, bedankt

Afbeelding
Al een paar weken zit ik te broeden op deze post. De laatste, of misschien slechts één van de laatste, posts van dit kalenderjaar. En dan kijk ik graag terug.

Aan mijn liefde voor terugkijken heeft het floppen van mijn geschiedenisstudie inderdaad niet gelegen. Zelfs dit jaar, 2017, is het terugkijken meer dan waard. Al was het al om daarna hartgrondig te kunnen zeggen: never again.

Dat is gelukkig ook onmogelijk. Al was het al (let op: spoiler alert!!) omdat katers natuurkundig maar één keer dood kunnen.
First things first. Met mijn ziekenhuisopname (klaplong) nog vers in het geheugen, kwam het herseninfarct van De Vrouw natuurlijk op een dramatisch moment. De drie kinderen zo in één maand tijd het idee te geven dat je ouders, ook beiden, weleens kunnen wegvallen is echt heel erg naar. Je wilt dat ze zich dat pas gaan realiseren als je met een stok voorbij loopt en niet langer in staat bent op hun kinderen te passen.

Als je vervolgens als partner leest dat de kans op herhaling van o…

Brief aan seizoen 2018

Afbeelding
Lief nieuw seizoen,

Terugblikken heeft geen zin. In ieder geval niet als ik tegen jou praat. Maar ik wil je wel meegeven dat ik graag een ander seizoen beleef dan het afgelopen exemplaar. Vandaar dit schrijven. Omdat ik je graag vroegtijdig betrek bij mijn plannen, ambities, wensen en onzekerheden.

Zo is daar De Kuit. Er zijn veel aanwijzingen dat het de goede kant op gaat. Ik loop niet meer twee dagen achter elkaar, heb mijn opbouw na de laatste terugval over maanden verspreid (i.p.v. over weken), doe trouw mijn rek-, strek- en krachtoefeningen en stort mij sinds vorige week op een nóg geprononceerdere voorvoetlanding (die de juiste kuitspieren belast en de meer blessuregevoelige varianten juist minder aanspreekt). Kortom: ik doe mijn deel. Tijd voor het jouwe. Daarom spreek ik graag af: geen gezeur meer. Ja, ik zal beter naar mijn lichaam luisteren, maar jij moet mij wat meer weerbaarheid toestaan. Dat maakt mijn leven makkelijker en mijn ambities reëler. Maar daarover zo meer.

Ook …

Tegenvallers en lichtpuntjes in 2017

Afbeelding
En dan is het seizoen voorbij. Pfoef. Een laatste rondje De Bilt, voor de laatste wedstrijd van het seizoen. Tevens de eerste die ik wellicht zou kunnen finishen. Nope. De Kuit stond weer strak van spanning en ellende en ik deed direct met hem mee.
Dat was begin september, en vlak voor de halve van Almere. Het heeft me een paar weken gekost om me daar overheen te zetten en nog een paar weken om er een zinvol en uitgebalanceerd stukje over te kunnen schrijven. En dan is het dus alweer bijna november.
Seizoen 2017
Na Frankfurt in 2016, was ik vrij snel zeker dat ik weer een hele wilde doen in 2017. Dan ga je lekker door met trainen en verheug je je op de winter, met alle narigheid die daarbij hoort. Veel boslopen, aandacht voor de zwemtechniek, wat minder fietsen. Tot ik half december ineens moest worden opgenomen met een klaplong. Dan ben je in eerste instantie blij dat je met kerst weer thuis bent, maar uiteindelijk was ik een week of zes verder voor ik weer langzaam kon gaan hardlop…

Oranje: veranderingsgezindheid, samenwerking en een plan, dat is alles

Afbeelding
De staat van het Nederlands voetbal is te groot voor mij. Dat vind ik en dat is zo. En al die commentatoren die er een partje uit nemen, om daar vervolgens glorieus op los te gaan, zeggen met heel veel meer woorden hetzelfde: ik snap het niet, het is me teveel.

En dat is nooit erg, mits je het je realiseert. En de meeste mensen die zoveel woorden nodig hebben om iets simpels als dat te zeggen, komen heel veel zelfreflectie en -kennis tekort. Is ook niet erg, als je het maar weet....

Afijn, het Nederlands voetbal. Daar blijf ik dus even vanaf. Omdat het over zo verschrikkelijk veel schijven misgaat, dat er misschien eerst eens iemand moet komen die lijn aanbrengt in de issues en oplossingen. Die het rapport 'winnaars van morgen' definitief parkeert, die kunstgras in het betaalde voetbal tegengaat, die met jeugdopleidingen in gesprek gaat over tactische flexibiliteit en met clubs over de invloed van kracht, lengte en leeftijd op jeugdselecties, die onderzoekt of we wellicht nóg …