Berichten

Tegenvallers en lichtpuntjes in 2017

Afbeelding
En dan is het seizoen voorbij. Pfoef. Een laatste rondje De Bilt, voor de laatste wedstrijd van het seizoen. Tevens de eerste die ik wellicht zou kunnen finishen. Nope. De Kuit stond weer strak van spanning en ellende en ik deed direct met hem mee.
Dat was begin september, en vlak voor de halve van Almere. Het heeft me een paar weken gekost om me daar overheen te zetten en nog een paar weken om er een zinvol en uitgebalanceerd stukje over te kunnen schrijven. En dan is het dus alweer bijna november.
Seizoen 2017
Na Frankfurt in 2016, was ik vrij snel zeker dat ik weer een hele wilde doen in 2017. Dan ga je lekker door met trainen en verheug je je op de winter, met alle narigheid die daarbij hoort. Veel boslopen, aandacht voor de zwemtechniek, wat minder fietsen. Tot ik half december ineens moest worden opgenomen met een klaplong. Dan ben je in eerste instantie blij dat je met kerst weer thuis bent, maar uiteindelijk was ik een week of zes verder voor ik weer langzaam kon gaan hardlop…

Oranje: veranderingsgezindheid, samenwerking en een plan, dat is alles

Afbeelding
De staat van het Nederlands voetbal is te groot voor mij. Dat vind ik en dat is zo. En al die commentatoren die er een partje uit nemen, om daar vervolgens glorieus op los te gaan, zeggen met heel veel meer woorden hetzelfde: ik snap het niet, het is me teveel.

En dat is nooit erg, mits je het je realiseert. En de meeste mensen die zoveel woorden nodig hebben om iets simpels als dat te zeggen, komen heel veel zelfreflectie en -kennis tekort. Is ook niet erg, als je het maar weet....

Afijn, het Nederlands voetbal. Daar blijf ik dus even vanaf. Omdat het over zo verschrikkelijk veel schijven misgaat, dat er misschien eerst eens iemand moet komen die lijn aanbrengt in de issues en oplossingen. Die het rapport 'winnaars van morgen' definitief parkeert, die kunstgras in het betaalde voetbal tegengaat, die met jeugdopleidingen in gesprek gaat over tactische flexibiliteit en met clubs over de invloed van kracht, lengte en leeftijd op jeugdselecties, die onderzoekt of we wellicht nóg …

Gewoon niet zo lekker....

Afbeelding
Het wordt onrustig onder de vaste lezers van dit hoogstaande blog. De zielenroerselen blijven uit, de updates gaan steeds verder uit elkaar liggen. Niet bewust. Alhoewel: als ik mijzelf iets minder plezant voel, schrijf ik hier ook minder. Ik lees zelf liever ook geen zeikblogs, dus wil voorkomen dat dit er een wordt.

Wat dan te doen als je niet zo goed in je vel zit? Niet veel. Wat in mijn geval de onrust alleen maar versterkt. Want wat is het probleem? Juist, dat ik niet zo veel kan doen. Noch aan het hoofd van De Vrouw, noch aan mijn eigen kuit. De enige optie is geduld hebben en rustig blijven. En dat is saai, klote, niet leuk en kut.

Vanaf het begin dan maar.... Ik lees even terug en zie dat mijn laatste post van 23 augustus is. Overigens wel een toppertje hoor...;). In die vier weken is er natuurlijk weer van alles gebeurd. Voornaamste is echter wat er niet is gebeurd, en dat is het herstel van De Vrouw. Dat heeft een soort van plateau bereikt, waar geen merkbare verandering in …

Allemaal favorieten.... #winning

Afbeelding
Weer eens wat anders dan triatlon. Of zelfs de impact van een herseninfarct. Favorieten. We hebben ze allemaal, in heel veel soorten en maten. Variërend van hashtag tot sokken en, natuurlijk, film. Ik heb hier een paar weken over gedaan. Dat wil niet zeggen dat ik volledig ben, wel dat ik moeite heb er meer te bedenken, hahahaha. Als ik dus iets heel voor de hand liggends ben vergeten, dat vind ik dat dus niet zo voor de hand liggend.....


In volstrekt willekeurige volgorde, al mijn favorieten:

Hashtag: #winning, op de voet gevolgd door #fuckyeah
Schoenen: Nike Air
Kleding: spijkerbroek en t-shirt
Casual sokken: Snipes
Vrouw: De Vrouw
Fietsmerk: Argon 18
Vakantie: zon, gezin en sport
Sportcomputer: Garmin Forerunner 935
Acteur: Johnny Depp
Fantasie: Téa Leoni


Auto: Porsche Cayenne
Stad: Maastricht
Eten: kalfszwezerik, eendenlever en een mild zoete saus
Telefoon: iPhone
Snoep: suikerhartjes
Drinken: chocomel (alleen Nutricia)
Sport: hardlopen
Laptop: MacBook
Film: Boondog Saints
Sportap…

Hoe een DNF toch ook een hoogtepunt kan zijn....

Afbeelding
Maastricht. Al sinds mijn vroegste jeugd wordt het met respect uitgesproken. Met name door mijn vader en zijn deel van de familie. Ze komen er vandaan, dan doe je dat. Woonachtig in het midden van het land, togen wij toch wel twee keer per jaar naar Limburg. Niet naar Maastricht, want opa en oma woonden in een klein prutdorpje verderop (Wijnandsrade). Maastricht, de stad, bewaarden mijn ouders voor zichzelf. Een weekendje hier, een weekje daar.
In de jaren die volgden gingen zus Kirsten en ik samen op tienertoer. Die was er toen nog (al geloof ik dat dit fenomeen weer terug is of komt. Goede zet NS!). Samen verkenden we Nederland, te beginnen met Amsterdam (want grote stad en ook aldaar), Schiphol (want vliegtuigen en dromen van ver) en Maastricht (want mooie en fijne stad). Weer iets later trok ik er met Menno op uit, tijdens carnaval (1994? 1995?), om de vriend die we nooit meer zagen en spraken (Pan) te zoeken. Ik kan me niet eens meer herinneren of we hem nou gevonden hebben of ni…

Dubbel gevoel bij IM Maastricht

Afbeelding
Toen ik een paar jaar geleden begon na te denken over het doen van een hele triatlon, wist is na enig onderzoek zeker dat die eerste keer in Maastricht moest gaan plaatshebben. Maastricht. Mooie stad. Geboorteplaats en altijd aanwezig walhalla voor mijn overleden vader. Maar ook de stad waar De Vrouw en ik deels zijn getrouwd en waar we altijd graag komen en ook altijd weer uitgerust vertrekken.

Maar het werd geen Maastricht. De kalender van het organiserende bedrijf, Ironman, bepaalde dat ook de tweede editie in 2016 midden in de zomervakantie moest gaan plaatshebben. Dat viel slecht in relatie tot onze eigen vakantieplanning en daarom kozen Jasper en ik voor Frankfurt, dat net vijf weken eerder gepland stond.

Als eerder verteld, kwamen zus en Vrouw tijdens het bier (wachten op mij) de organisatie van Maastricht tegen en raakten aan de praat over de race, de atleten en De Vrouw deelde mijn 'Maastricht-verhaal'. Nadat ik zelf was gearriveerd wilden de mannen alles weten over m…

Een geweldig weekend, tot De Kuit

Afbeelding
Vrijdag was het zover: de Ironman Maastricht concreet maken met het verkennen van het fietsparcours. Trainer en 'Mestreechganger' Peter ging mee en reed ons rond 07.15 uur 's morgens die kant op in zijn geweldige Land Rover (met daktent!)

Vooraf had ik er nog wel een beetje tegenop gezien. Peter is een nogal sterkte fietser, maar vooral de afstand baart dan toch zorgen. 'Dat gaat pijn doen', denk je dan. Al blijkt dat eigenlijk altijd erg mee te vallen.

Tegen tienen arriveerden we op de camping waar Peter het hele weekend lekker ging rondhangen en sporten. Fietsen optuigen, water vullen en gaan. De camping ligt letterlijk aan het parcours, dus de gpx-bestandjes begonnen direct instemmend te zoemen toen dat ook werd herkend en we waren onderweg.
Doordat wij begonnen in Meerssen, was de eerste beklimming van de Geulhemmerweg al na een paar minuten een feit. Tot zover de warming-up, hahahaha. Daarna volgde het Limburgse (Nederlandse) deel van het parcours, waar we oo…