Posts

Le vacance - T minus 8

Afbeelding
De vakantie is begonnen! Wij zijn donderdag weggereden, Rowdy met de huisdieren (en de buurmannen) achterlatend. De man werkt nog even door en heeft dan ook lekker een weekje vrij, om van de zon en de zomer te genieten en lekker voor het huis en de beestjes te zorgen. Hij heeft het verdiend, na al dat harde werken.
Donderdag dus, een ruime week voor Zürich. Om te acclimatiseren, suggereerde het social media management van Boslust vandaag al, maar zo erg is het nog net niet. Gewoon, om in die laatste dagen voor de wedstrijd niet teveel te hoeven doen. Ware het niet dat we pas vandaag, zaterdag, ons gehuurde huisje in konden en we dus even moesten crashen in een Noord-Frans hotelletje. Geen punt, uiteraard, maar voor De Vrouw maakt dat deze vakantie, met al die verplaatsingen en het weekend in Zürich ertussenin, wel heel druk, onrustig en heftig. Weer wat geleerd, voor volgende jaren....
Noord-Frankrijk dus, het hotel stond in Belfort, een half uurtje van Abbévillers, waar wij een huis…

De Vrouw 💙 De Taper

Afbeelding
T minus 13 dagen. De taper is begonnen. De taper, voor wie zich dat afvraagt, is de periode dat je vóór je belangrijke wedstrijd, je trainingsintensiteit en -omvang terugbrengt. Zo rust je uit, geef je je lichaam alle kans op de supercompensatie die volgt op je trainingsprogramma en helen de kleine pijntjes. Je creëert na een drukke periode, waarin je extreem veel sport, ook weer wat lucht. Wat zin. Door deze onthouding sta je, als het goed is, ronkend van enthousiasme en energie aan de start van je belangrijke dag.

De mijne staat dus op 29 juli gepland. Nadat ik zaterdag de 4e divisiewedstrijd met Team Vleck in Klazienaveen heb gedaan, stond gisteren nog vijf uur fietsen in de planning. Doel: met vermoeide benen toch wat intensiteit opbrengen. Niet helemaal gelukt. Na vier uur was ik thuis en veel te weinig TSS (waarde die aangeeft hoe belastend je training is/moet zijn). Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben heel anders voorbereid dan de voorgaande twee jaren, is mijn gevoel. Ma…

Mijn slordigste en beste race ooit, op naar Zürich

Afbeelding
Na het tussendoortje in het beeldschone Stein, vorige week, stond deze week de hoofdmaaltijd op het programma: Indeland. Een klassieker in wording. Voor de 11e keer georganiseerd, met naast veel Duitsers (want Aldenhoven, net boven Aken), een paar Belgen, vooral veel Hellassers!

Het gros koos voor een overnachting ter plekke, maar de heren Vocking en Heukels kozen voor de vroege rit van Utrecht naar Aldenhove. Had ik al iets geroepen over Aken? Daar dus. Twee uurtjes kachelen. Ter plekke dienden we natuurlijk wel de reguliere logistiek te doorlopen. Startnummers, stickers, tassen halen, fiets beplakken, kleding ordenen en twee wisselzones inrichten. Tussendoor moesten we ook nog een half uurtje fietsen naar de plek waar we de wedstrijd gingen starten. En, om op tijd aan te komen, heb ik ooit geleerd, moet je op tijd vertrekken. Een uur of half zes dus....

Daar, mooi op tijd, aangekomen, bleek dat een enkeling zich ook nog moest inschrijven 😂. In tegenstelling tot de vooroordelen, ble…

Klaar voor Zürich, nu nog een baan!

Afbeelding
"Klaar voor?" is de laatste weken wel zo'n beetje de meest gestelde vraag aan mij, en in mijn omgeving. Al die mensen met grootse plannen, staan voor de cruciale weken en maanden. "Klaar voor?" is een samenvoeging van de volgende vijf vragen:

Hoe gaat het met je?Hoe gaat de training?Wanneer is je wedstrijd ook alweer?Ben je fit en gezond? Blessures?Heb je al stress?
Dan zijn er een hoop antwoorden mogelijk, wat handig is als je wellicht een of twee punten wilt omzeilen. Maar dat is in mijn geval niet nodig. Het gaat redelijk, maar sportief helemaal fantastisch. Ik heb maar één aandachtspuntje: mijn hiel/achillespees. Die aanhechting is wat geïrriteerd door het vele trainen, met name lopen. Het nadeel van een goede periode blessurevrij zijn, is: overbelasting. Op je 46ste nog ietsje meer dan daarvoor. Maar ik kan 'm redelijk 'managen'. Door hier en daar een intensieve training over te slaan (of halveren), dagelijks een trits aan rituele oefeningen te …

Trainingskamp deel III: helden, zon en terug naar die andere droom

Afbeelding
Living the dream... Alleen maar bezig zijn met sporten, eten, slapen en rust, herstellen, wat ga ik morgen sporten, fit zijn en nog fitter worden. Het is inderdaad net zo heerlijk als dat het saai is. Maar voor een weekje (of een paar weekjes in een jaar) is het ronduit fantastisch. Zeker in goed gezelschap.
We zijn aan het einde gekomen van een wereldweek. Voor alle zeven mannen. Ontdaan van alle poespas, beslommeringen, remmingen hebben we ons een week lang kunnen uitleven op sporten, elkaar, het toilet en gewoon op het leven in het algemeen. Wat het meeste indruk maakte?
- De snijdende humor van Mischa - Twee keer Ventoux door (de minder getrainde) Thomas - Het dalen van Kreule - De darmen van ondergetekende - Anne Leskens, het gehele oeuvre - De verhalen van Horst - Het kommetje van Lex (op onze vaste eerste beklimming)
Maar even terug. Donderdag stond de hoofdact van deze week op het programma: de beklimming van de Mont Ventoux. Waar de trainer enthousiast reageerde op onze wens…

Trainingskamp deel II en een rondje langs de mannen

Afbeelding
Het midden zit erop, het einde is in zicht, maar de piek moet nog komen. Morgen gaan we naar Bedoin, waar we in allerlei varianten de Mont Ventoux gaan beklimmen. Die dag stond oorspronkelijk op maandag gepland, maar het weer was op de top van die berg nog veel slechter en kouder dan hier bij ons. Woensdag en donderdag klaart het op, dus hebben we zelf het schema overhoop gegooid. Ja, het schema, want we werken hier natuurlijk wel volgens een weldoordacht plan. Meerdere zelfs, die we diplomatiek en kundig tot een weten te smeden.
Ook is wel duidelijk dat je triatleten hebt, en echte die-hards. Ik ben een triatleet. Ik doe veel, geniet ervan, maar merk in zo'n drukke week ook dat ik er geen enkele moeite mee heb hier en daar een hoekje af te snijden. In mijn beleving ga ik deze week per definitie verschrikkelijk veel trainen en het verschil tussen 22 en 27 uur gaat mij in Zürich geen tijd kosten. Denk ik....;). Daarnaast ben ik vooral voorzichtig met mijn oude lijf. Zo loop ik nog…

Wat een leven, wat een feest

Afbeelding
Een trainingskamp. Altijd een wat abstract begrip, voor iemand met een gezin, een fulltime baan, geen onbegrensde financiële mogelijkheden en voor wie sport 'slechts' een hobby is. Maar het leek me best wel zin hebben, maar ook erg gezellig: met een groep vrienden een week lang in Zuid-Frankrijk, alleen maar sporten, eten, drinken, slapen en dat de volgende dag weer. En weer. En weer. En wat heb ik het onderschat....

Het sporten niet, maar daarover zo meer. De reis eerst. Met Lex en Horst reed ik als eerste weg. Op donderdagavond. Plan was: zo lang mogelijk doorrijden, hotelletje pakken en het de volgende dag afmaken. Aankomst dus vrijdagmiddag. Twee man (Kreule en Leskens) volgde diezelfde vrijdag en de laatste twee (werkbijen Thomas en Stolker) gingen vrijdagnacht weg en mikten op aankomst zaterdagmiddag.

Ons deel ging voorspoedig. Wel wat oponthoud (de werkzaamheden aan de Belgische en Franse wegen hebben een soort eindeloos karakter), maar Lex reed relaxt en gestaag door e…