Berichten

Dubbel gevoel bij IM Maastricht

Afbeelding
Toen ik een paar jaar geleden begon na te denken over het doen van een hele triatlon, wist is na enig onderzoek zeker dat die eerste keer in Maastricht moest gaan plaatshebben. Maastricht. Mooie stad. Geboorteplaats en altijd aanwezig walhalla voor mijn overleden vader. Maar ook de stad waar De Vrouw en ik deels zijn getrouwd en waar we altijd graag komen en ook altijd weer uitgerust vertrekken.

Maar het werd geen Maastricht. De kalender van het organiserende bedrijf, Ironman, bepaalde dat ook de tweede editie in 2016 midden in de zomervakantie moest gaan plaatshebben. Dat viel slecht in relatie tot onze eigen vakantieplanning en daarom kozen Jasper en ik voor Frankfurt, dat net vijf weken eerder gepland stond.

Als eerder verteld, kwamen zus en Vrouw tijdens het bier (wachten op mij) de organisatie van Maastricht tegen en raakten aan de praat over de race, de atleten en De Vrouw deelde mijn 'Maastricht-verhaal'. Nadat ik zelf was gearriveerd wilden de mannen alles weten over m…

Een geweldig weekend, tot De Kuit

Afbeelding
Vrijdag was het zover: de Ironman Maastricht concreet maken met het verkennen van het fietsparcours. Trainer en 'Mestreechganger' Peter ging mee en reed ons rond 07.15 uur 's morgens die kant op in zijn geweldige Land Rover (met daktent!)

Vooraf had ik er nog wel een beetje tegenop gezien. Peter is een nogal sterkte fietser, maar vooral de afstand baart dan toch zorgen. 'Dat gaat pijn doen', denk je dan. Al blijkt dat eigenlijk altijd erg mee te vallen.

Tegen tienen arriveerden we op de camping waar Peter het hele weekend lekker ging rondhangen en sporten. Fietsen optuigen, water vullen en gaan. De camping ligt letterlijk aan het parcours, dus de gpx-bestandjes begonnen direct instemmend te zoemen toen dat ook werd herkend en we waren onderweg.
Doordat wij begonnen in Meerssen, was de eerste beklimming van de Geulhemmerweg al na een paar minuten een feit. Tot zover de warming-up, hahahaha. Daarna volgde het Limburgse (Nederlandse) deel van het parcours, waar we oo…

Omgeving als remmende factor in het herstel

Afbeelding
Dat is zielsveel van mijn vrouw houd, is normaal, redelijk bekend en volledig voorspelbaar. Echt diep respect had ik ook al. Omdat ze zoveel kan wat ik niet kan en ik daar meestal met bewondering naar kijk. Maar sinds januari is daar toch een verdieping in of bij gekomen. De (veer)kracht die nodig is om van een hersenaandoening te herstellen is ongeëvenaard. Ik mag er naast staan, wat zowel vreselijk als enorm inspirerend is.

Als je getroffen wordt door een CVA (Cerebro Vasculair Accident), zoals dat professioneel wordt afgekort, dan onderga je een 'ongeluk in de bloedvaten van de hersenen'. De bekendere zijn de beroerte, attaque of het herseninfarct. Dan stopt alles met zijn zoals het was en wordt heel veel daarna nieuw. Afhankelijk van het exacte wat en waar, komt er een circus op gang rond de patiënt die daar zelf helemaal niks mee kan.

Want, en nu beschouw ik van buitenaf, je staat echt even stil. In het geval van De Vrouw was er fysieke storing, maar die miste zij zelf, o…

2016 vs 2017: hoe sta ik er voor?

Afbeelding
Al jaren houd ik al mijn sportieve activiteiten bij in een excel sheet. Autistisch nauwkeurig, regelmatig en volledig. Sinds 6 november 2013 schrijf ik alles op: in eerste instantie vooral heel veel fietsen op de Tacx, vanaf juni 2014 begon ik steeds meer hard te lopen. Zwemmen deed ik er een beetje bij.

Uit dat sheet haal ik al jaren mijn totalen. Want ik wisselde nog weleens van app, Strava is niet volledig (geen pilates, om eens wat te nomen) en in de Garmin-app kun je niet zo lekker optellen. Daarnaast, dat blijven andermans omgevingen en als ik als internetter wel iets heb geleerd, is het: beheer altijd je eigen data.


Zo gezegd, zo gedaan. En zo zag ik vandaag, tijdens het bijwerken, iets grappigs. Ik sta op het punt het aantal zwemkilometers van 2016 te overtreffen. 153. In juni! Dan ben ik zwemmend dus erg goed bezig.

Dus, was mijn gedachtengang, als dat voor zwemmen geldt, gaat dat dan ook op voor fietsen en hardlopen? Kan ik daar dan wat troost, hulp en zelfvertrouwen uit put…

Wéér die kuit, einde 'Amsterdam', 'Maastricht' wordt echt spannend

Afbeelding
Heel slecht nieuws vandaag. De kuit is er na twee kilometer hardlopen wederom mee opgehouden. De kuit en ik zijn dermate ver uit elkaar gegroeid, dat er van een fatsoenlijk loopje geen sprake meer is.

Het begon allemaal zo'm week of zes geleden, met wat spanning in de spiertjes. Kan gebeuren. Je sport veel, belast je benen ook goed en vaak. Soms iets teveel. Dus dan neem je gas terug en ga je preventief op de behandeltafel van de fysio's van Trias liggen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik op 25 mei na het zwemmen in een paar rondjes om het Henschotermeer wilde lopen, schoot het er na 2,5 kilometer in. Een steek, krampachtig, hard. Klaar. Ik ben terug gewandeld en heb de rest van de middag met de kids in het zand gelegen.

Wat dan volgt is een ruime week van zoveel mogelijk fysiobehandelingen, geen lopen en wat meer fietsen, want tijd en energie en behoefte aan training...;). Dat kan best, zo'n periode. Het is eindig en je ziet uit naar je eerstvolgende loopjes en dus het herst…

Weer even bijpraten, over kuiten enzo

Afbeelding
Als 25% van je vaste lezers beginnen te mopperen over het uitblijven van updates, dan is het tijd voor een update.

Verhuizing
Allereerst het minst belangrijke, maar meest prominente van een maand geleden: de verhuizing. Dat was natuurlijk niet fraai, maar het is wonderwel gelukt. We hadden in een paar dagen het gros van de spullen uitgepakt en geordend. Alleen een paar nieuwe kleerkasten vertraagden het proces nog wat. Met behulp van zwager Bas en een dappere Vrouw (waarover later meer) was ook dat binnen een week geklaard. Los van het kleiner wonen hebben we verder geen stress gehad.

Sterker nog, de kids zijn volledig in hun hum. Senna speelt ongeveer 22 uur per dag buiten met voor elk uur een paar nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Supergezellig. Zo erg zelfs, dat zelfs Finn af en toe vanachter zijn pc wordt weggetrokken. Ook hij rent dan 'politie en boefje' door de wijk of scuumt lekker door de in aanbouw zijnde panden. Mooi. Daar ben je twaalf voor.

Rowdy bleek na de verhu…

Slecht nieuws: negeren en door

Afbeelding
Het is hier stil. Ik kijk net terug en zie dat ik gewoon heel weinig heb geschreven. Niet door gebrek aan tijd. Ook niet doordat ik weinig te melden heb, al is dat natuurlijk voer voor discussie. Vooral omdat het allemaal gewoon even wat minder leuk is en ik schrijf niet graag over minder leuke dingen.

Zo is de revalidatie van De Vrouw na haar herseninfarct ronduit zwaar, vermoeiend en zeer frustrerend. Alle snelle resultaten zijn behaald, vanaf nu duurt de vooruitgang maanden en is deze nauwelijks merk- en voelbaar. Frustrerend.

Ondertussen is het de bedoeling dat er met een minimum aan energie een verhuizing wordt georchestreerd. Onmogelijk. Ook omdat juist een verhuizing als project alle eigenschappen en talenten die je had maar niet meer hebt in het voetlicht zet. Frustrerend.

Het vreet aan je, als je weet dat je het makkelijk kon, maar nu niet meer kan. Ook dat je niet weet of het ooit terugkomt. Je baalt van je bijdrage en twijfelt over je rol in proces, maar zelfs in andermans …